« حقيقت » نامند . « 1 » د - نمونه‌اى از تفسير قرآن به قرآن در « وافى » مرحوم فيض در تفسير آيهء مباركه از سورهء انعام : « قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ أَلَّا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ذلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ » . « 2 » مىفرمايد : مراد از « مِنْ إِمْلاقٍ » ، « من خوف الفقر » است ؛ يعنى از ترس فقر آينده ، فرزندان خود را نكشيد . اين امر در آيهء ديگر به آن تصريح شده است كه مىفرمايد « لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ . » « 3 » سپس به تفسير ذيل آيهء « لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ » پرداخته و غرض اصلى از انجام واجبات و ترك محرّمات را حصول عقل و پيدايش انسان عاقل مىداند . بنا به گفتهء فيض ، تكميل قوّهء عملى و انجام اعمال نيك ، انسان را در تحصيل عقل كمك مىكند . « 4 » ه - اقتباس از قرآن انس فيض با قرآن سبب شده است كه در سخنان خود گاه جمله‌هايى از قرآن را

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 4 ، ص 260 . ( 2 ) . اى پيامبر بگو : بياييد تا آنچه را خداوند بر شما حرام كرده است همه را براى شما بيان كنم ، به خدا شرك نورزيد و به پدر و مادر احسان و نيكى كنيد ، اولاد خود را از بيم فقر نكشيد ، ما ، شما و آنان را روزى مىدهيم ، به كارهاى زشت - آشكار و پنهان آن - نزديك نشويد ، نفس و جانى را كه خدا حرام كرده است ، جز به حق ( به حكم حقّ و قصاص ) نكشيد . خداوند شما را به اين اندرزها سفارش نموده است . باشد كه در آنهاتعقّل كنيد . الانعام / 151 . ( 3 ) . الاسراء / 31 . ( 4 ) . الوافى ، ج 1 ، ص 96 .